Kristian Birkeland - Hannes Alfven
Οι Δημιουργοί του Plasma Universe

http://www.kostartsa.gr/images/Birkeland.jpg

http://www.kostartsa.gr/images/images.jpg

Kristian Birkeland - Electric Universe

Hannes Alfven - Plasma Universe

 Kristian Birkeland

 

Kristian Birkeland

Ο Εφευρέτης του Πλάσματος


 H Τerrela

Ο Kristian Olaf Birnhard Birkeland (13 Δεκεμβρίου 1867- 15 Ιουνίου 1917)
ήταν Νορβηγός Μαθηματικός Χημικός Θεωρητικός Φυσικός .
Ονομάστηκε  " Ο πρώτος Διαστημικός Επιστήμονας"
και "Ο  πατέρας των πειραμάτων του Πλάσματος στο Εργαστήριο και το Διάστημα".
Είναι κυρίως γνωστός για την Εργασία του "Aurora"  (Πολικό Σέλας)
που δημιούργησε στο Εργαστήριο με τη βοήθεια της δικής του έμνευσης συσκευής Terrella (a magnetized globe).

Εφεύρε το Μαγνητικό Κανόνι. Ήταν Επίσης δημιουργός Μεθόδου παρασκευής τεχνητώνΝιτρικών Λιπασμάτων.
Ήταν Μαθηματικός, Χημικός και Θεωρητικός Φυσικός.
Σε ηλικία 31 ετών διορίστηκε Καθηγητής Φυσικής (Full Professor)
στο Πανεπιστήμιο του Όσλο..

Στην Αστροφυσική έρευνα κυρίαρχα έργα του είναι: Καθοδικές Ακτίνες, Το Ζωδιακό Φως,
Οι κομήτες, Οι Ηλιακές Κηλίδες, Η καταγωγή των Πλανητών και των Δορυφόρων.

Στον Ηλεκτρομαγνητισμό είναι ο πρώτος που έλυσε τις Εξισώσεις του Maxwell.
Στα 1969  όταν ανακαλύφθηκαν τα ευθύγραμμα ρεύματα πεδίου, 
 προς τιμήν του ονομάστηκαν "Ρεύματα Birkeland
".

Birkeland's terrella showing a spiral form. Source: "On Possible Electric Phenomena in Solar Systems and Nebulae" (fig. 262)

200 Kroner bank note (front)

Birkeland's terrella showing a spiral form. Source: "On Possible Electric Phenomena in Solar Systems and Nebulae"

Μετά από παρότρυνση του καθηγητή του των Μαθηματικών ο Birkeland  χρησιμοποίησε έναν ευθύγραμμο μαγνήτη
και μελέτησε το έργο του William Gilbert (1564-1603) στον γήινο μαγνητισμό
και στη δική του Terrella που ήταν φτιαγμένη από φυσικό μαγνήτη.
Ο Gilbert συμπέρανε ότι η Γή συμπεριφέρεται ως ευθύγραμμος μαγνήτης
του οποίου ο μαγνητισμός σχετίζεται κατά κάποιον τρόπο με τον ηλεκτρισμό.
Ο Βirkeland οργάνωσε διάφορες αποστολές σε Νορβηγικές
περιοχές μεγάλου γεωγραφικού πλάτους
όπου εγκατέστησε Δίκτυο επίγειων σταθμών
κάτω από τις περιοχές που εμφανίζεται το Βόρειο Σέλας
για να συλλέξει πειραματικά δεδομένα του μαγνητικού πεδίου της Γης.
Τα αποτελέσματα των πειραμάτων των Νορβηγικών Πολικών
Αποστολών που διεξήχθησαν στο διάστημα 1899-1900 
περιλαμβάνουν  τον πρώτο προσδιορισμό του παγκοσμίου προτύπου
των ηλεκτρικών ρευμάτων στις πολικές περιοχές
από επίγειες μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου.
Η Ανακάλυψη των ακτίνων Χ ενέπνευσε στον Birkeland την ιδέα να χρησιμοποιήσει  θαλάμους κενού για τη μελέτη της επίδρασης των μαγνητών στις καθοδικές ακτίνες. Ένα παράδειγμα ενός εκ των πειραμάτων του
αποτυπώνεται στο αριστερό μέρος του χαρτονομίσματος,
όπου φαίνεται μία μαγνητισμένη Terrella
η οποία προσομοιώνει τη Γή να αιωρείται σ' ένα δοχείο εκτόνωσης.
Ο Birkeland σημείωσε ότι μία δέσμη ηλεκτρονίων κατευθυνόμενη προς την Terrella οδηγήθηκε προς τους μαγνητικούς πόλους
και δημιούργησε φωτεινούς δακτυλίους γύρω από αυτούς
και συμπέρανε ότι η Aurora θα πρέπει να δημιουργείται με παρόμοιο τρόπο.
Ανέπτυξε μια θεωρία σύμφωνα με την οποία ενεργοποιημένα ηλεκτρόνια τα οποία εκπέμπονται από τις ηλιακές κηλίδες
στην επιφάνεια του ήλιου και κατευθύνονται προς τη Γή 
εκτρέπονται προς τους Πόλους από το γήινο μαγνητικό πεδίο
και είναι αυτά που δημιουργούν το ορατό Βόρειο Σέλας (Aurora). O Birkeland προτάθηκε για το Nobel όχι λιγότερο από 7 φορές

Κοσμολογία

Στα 1913 ο Birkeland διετύπωσε την Υπόθεση-Θεωρία ότι το Πλάσμα πληροί το χώρο παντού στο Σύμπαν.
Έγραφε : Φαίνεται ως  φυσική συνέπεια των απόψεών μας ότι όλος ο χώρος
είναι πλήρης ηλεκτρονίων και ιπταμένων ηλεκτρικών ιόντων παντός είδους.
Η υπόθεσή μας είναι ότι κάθε αστρικό σύστημα σε εξέλιξη εξακοντίζει στο διάστημα ηλεκτρισμένα σωματίδια.
Δεν είναι αδικαιολόγητο λοιπόν να θεωρούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος των υλικών μαζών,
δεν βρίσκεται ούτε στο ηλιακό σύστημα ούτε στα νεφελώματα
αλλά στον λεγόμενο "κενό χώρο".

Στα 1916 ο Birkeland ήταν πιθανόν ο πρώτος επιστήμων που επιτυχώς προέβλεψε ότι ο Ηλιακός Άνεμος συμπεριφέρεται 
ως ένα σύνολο φορτισμένων σωματιδίων μέσα σ' ένα ηλεκτρικό πεδίο.
"Από μια φυσική άποψη είναι πολύ πιθανόν ότι αυτές οι νέες ηλιακές ακτίνες δεν είναι ούτε αποκλειστικά θετικές ή αρνητικές
αλλά και των δύο ειδών", με άλλα λόγια, "ο Ηλιακός Άνεμος" συνίσταται από αρνητικά ηλεκτρόνια και θετικά ιόντα.

Ρεύματα Birkeland
(Ευθύγραμμα πεδιακά ρεύματα)

Birkeland's terrella showing discharge-rays about the poles. Source: "On Possible Electric Phenomena in Solar Systems and Nebulae" (fig. 259)

     Birkeland's terrella showing discharge-rays about the poles.
 "
On Possible Electric Phenomena in Solar Systems and Nebulae"

Μετά από παρότρυνση του καθηγητή του των Μαθηματικών
ο Birkeland  χρησιμοποίησε έναν ευθύγραμμο μαγνήτη
και μελέτησε το έργο του William Gilbert (1564-1603) στον γήινο μαγνητισμό
και στη δική του Terrella που ήταν φτιαγμένη από φυσικό μαγνήτη
.
Ο Gilbert συμπέρανε ότι η Γή συμπεριφέρεται ως ευθύγραμμος μαγνήτης
του οποίου ο μαγνητισμός σχετίζεται κατά κάποιον τρόπο με τον ηλεκτρισμό.
Ο Βirkeland οργάνωσε διάφορες αποστολές
σε Νορβηγικές περιοχές μεγάλου γεωγραφικού πλάτους
όπου εγκατέστησε Δίκτυο επίγειων σταθμών
κάτω από τις περιοχές που εμφανίζεται το Βόρειο Σέλας
για να συλλέξει πειραματικά δεδομένα του μαγνητικού πεδίου της Γης.
Τα αποτελέσματα των πειραμάτων των Νορβηγικών
Πολικών Αποστολών που διεξήχθησαν
στο διάστημα 1899-1900  περιλαμβάνουν  τον πρώτο
προσδιορισμό του παγκοσμίου προτύπου
των ηλεκτρικών ρευμάτων στις πολικές περιοχές
από επίγειες μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου.
Η Ανακάλυψη των ακτίνων Χ ενέπνευσε στον Birkeland την ιδέα να χρησιμοποιήσει  θαλάμους κενού για τη μελέτη της επίδρασης των μαγνητών στις καθοδικές ακτίνες. Ένα παράδειγμα ενός εκ των πειραμάτων του
αποτυπώνεται στο αριστερό μέρος του χαρτονομίσματος,
όπου φαίνεται μία μαγνητισμένη Terrella
η οποία προσομοιώνει τη Γή να αιωρείται σ' ένα δοχείο εκτόνωσης.
Ο Birkeland σημείωσε ότι μία δέσμη ηλεκτρονίων κατευθυνόμενη προς την Terrella οδηγήθηκε προς τους μαγνητικούς πόλους
και δημιούργησε φωτεινούς δακτυλίους γύρω από αυτούς
και συμπέρανε ότι η Aurora θα πρέπει να δημιουργείται με παρόμοιο τρόπο.
Ανέπτυξε μια θεωρία σύμφωνα με την οποία ενεργοποιημένα ηλεκτρόνια τα οποία εκπέμπονται από τις ηλιακές κηλίδες
στην επιφάνεια του ήλιου και κατευθύνονται προς τη Γή  εκτρέπονται προς τους Πόλους από το γήινο μαγνητικό πεδίο
και είναι αυτά που δημιουργούν το ορατό Βόρειο Σέλας (Aurora). O Birkeland προτάθηκε για το Nobel όχι λιγότερο από 7 φορές

Κοσμολογία
 

Στα 1913 ο Birkeland διετύπωσε την Υπόθεση-Θεωρία
ότι το Πλάσμα πληροί το χώρο παντού στο Σύμπαν.

Έγραφε : Φαίνεται ως  φυσική συνέπεια των απόψεών μας ότι όλος ο χώρος
είναι πλήρης ηλεκτρονίων και ιπταμένων ηλεκτρικών ιόντων παντός είδους.
Η υπόθεσή μας είναι ότι κάθε αστρικό σύστημα σε εξέλιξη
εξακοντίζει στο διάστημα ηλεκτρισμένα σωματίδια.

Δεν είναι αδικαιολόγητο λοιπόν να θεωρούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος των υλικών μαζών,
δεν βρίσκεται ούτε στο ηλιακό σύστημα ούτε στα νεφελώματα
αλλά στον λεγόμενο "κενό χώρο".

Στα 1916 ο Birkeland ήταν πιθανόν ο πρώτος επιστήμων που επιτυχώς προέβλεψε ότι ο Ηλιακός ’νεμος συμπεριφέρεται 
ως ένα σύνολο φορτισμένων σωματιδίων μέσα σ' ένα ηλεκτρικό πεδίο.
"Από μια φυσική άποψη είναι πολύ πιθανόν ότι αυτές οι νέες ηλιακές
ακτίνες δεν είναι ούτε αποκλειστικά θετικές ή αρνητικές
αλλά και των δύο ειδών", με άλλα λόγια, "ο Ηλιακός ’νεμος" συνίσταται από αρνητικά ηλεκτρόνια και θετικά ιόντα.

Ρεύματα Birkeland
(Ευθύγραμμα πεδιακά ρεύματα)


***

Hannes Alfven

 http://www.kostartsa.gr/images/256px-Hannes-alfvenportrait.jpg

 

 Hannes Alfven Βραβείο Nobel Φυσικής 1970

 

O Hannes Alfven πήρε το Βραβείο Nobel της Φυσικής και αναγνωρίζεται ως ένας δημιουργικός και διαισθητικός της διανόησης του 20ου Αιώνα, πέθανε ειρηνικά την Κυριακή το απόγευμα στις 2 Απριλίου του 1995 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας σε ηλικία 86 χρόνων.
Στον Κόσμο των εξειδικευμένων επιστημών ο Alfven υπήρξε ένα αίνιγμα. Θεωρήθηκε ως ένας αιρετικός από πολλούς επιστήμονες.
Ο Alfven έκανε πολλές πρωτότυπες ανακαλύψεις οι οποίες σήμερα εφαρμόζονται στην ανάπτυξη των επιταχυντών δέσμης σωματιδίων, στον έλεγχο της θερμοπυρηνικής σύντηξης, στις υπερηχητικές πτήσεις, στους πυραύλους προώθησης στην έρευνα της επιστήμης του διαστήματος και στην πέδηση επαναφοράς των διαστημικών οχημάτων. Την ίδια εποχή δημιούργησε εφαρμογές των ερευνών του στην επιστήμη του διαστήματος συμπεριλαμβανομένων, της ερμηνείας της ακτινοβολίας της "Ζώνης Van Allen", της μείωσης του μαγνητικού πεδίου της Γης κατά τη διάρκεια των μαγνητικών καταιγίδων, της μαγνητόσφαιρας ( ένα προστατευτικό κάλυμμα πλάσματος γύρο από τη Γη), της ερμηνείας του σχήματος των κομητών, της ερμηνείας του σχηματισμού του Ηλιακού συστήματος, της δυναμικής του πλάσματος στο Γαλαξία μας, και της θεμελιώδους φύσης του ίδιου του Σύμπαντος.
Ο Alfven ήταν ο πρώτος που προέβλεψε (στα 1963) τη μεγάλης κλίμακας νηματώδη δομή του Σύμπαντος,
ανακάλυψη που επέφερε μεγάλη σύγχυση στους αστροφυσικούς τo 1991 και πρόσθεσε νέα δεινά στη κοσμολογία  του Big Bang.

Ο Hannes Alfven έπαιξε κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη διαφόρων νέων πεδίων της Φυσικής συμπεριλαμβανομένων της Φυσικής του Πλάσματος, της Φυσικής της δέσμης φορτισμένων σωματιδίων, και της διαπλανητικής και μαγνητοσφαιρικής Φυσικής.
Θεωρείται επίσης ως ο πατέρας του κλάδου της Φυσικής του Πλάσματος γνωστού ως Μαγνητό-υδροδυναμική.
 Επιπροσθέτως η συνεισφορά του στην Αστροφυσική υπήρξε το ίδιο σημαντική όπως και η συνεισφορά του στη Φυσική. Οι αξιωματικές υποθέσεις του στα 1937 ενός Γαλακτικού μαγνητικού πεδίου αποτελούν τη βάση σήμερα των ταχύτατα αναπτυσσόμενων περιοχών έρευνας στην Αστροφυσική του Κοσμικού Μαγνητισμού.

Στα 1950 μαζί με το συνεργάτη του Ν. Herlofson o Alfven ήταν ο πρώτος που εντόπισε μη θερμική ακτινοβολία από αστρονομικές πηγές ως ακτινοβολία συγχρότρου, η οποία παράγεται από ταχέως κινούμενα ηλεκτρόνια με την παρουσία μαγνητικού πεδίου .
Η αναγνώριση ότι ο μηχανισμός της ακτινοβολίας του σύγχροτρου είναι μεγάλου ενδιαφέροντος για τα ουράνια αντικείμενα υπήρξε μία
από τις πλέον καρποφόρες ανακαλύψεις στην Αστροφυσική, καθώς σχεδόν  όλες οι καταγραφές των ραδιοτηλεσκόπιων παράγονται από αυτό το μηχανισμό.

Παρά αυτές τις στοιχειώδεις συνεισφορές του στη Φυσική και στην Αστροφυσική, ο Alfven ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε από τις θέσεις του Καθηγητή του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο san Diego και του Καθηγητή της Φυσικής του Πλάσματος στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Στοκχόλμης στα 1991, εθεωρείτο ακόμη ως αιρετικός σε πολλά από αυτά τα πεδία. Οι θεωρίες του Alfven στην Αστροφυσική και στη Φυσική του Πλάσματος κέρδισαν την αποδοχή μόνο δύο ή τρεις δεκαετίες μετά από τη δημοσίευσή τους. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ταυτόχρονα με την επέτειο των 80ων γενεθλίων του στα 1988 ο Alfven τιμήθηκε με το διάσημο βραβείο της Αμερικανικής Γεωφυσικής εταιρείας. το Bowie μετάλλιο, για τις εργασίες του που έγιναν τρεις δεκαετίες νωρίτερα για τους κομήτες και το πλάσμα στο ηλιακό σύστημα. Αμφισβητούμενοες για 30 χρόνια πολλές από τις θεωρίες του για το ηλιακό σύστημα δικαιώθηκαν γύρω στα 1980 ύστερα από επεξεργασία των δεδομένων των μετρήσεων της μαγνητόσφαιρας που έγιναν σε πλανήτες και σε κομήτες από τις κεραίες των τεχνητών δορυφόρων.

Τα επιτεύγματα της ζωής του Alfven του χάρισαν την παγκόσμια αναγνώριση, συγκεκριμένα τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (1967), με το βραβείο Nobel Φυσικής (1970), με το χρυσό μετάλλιο του Franklin Institute (1971) και με το μετάλλιο Lemonosov της Σοβιετικής (USSR) Ακαδημίας Επιστημών (1971). Διάφορες ακαδημίες και ινστιτούτα τίμησαν το όνομά του και το συμπεριέλαβαν στους καταλόγους των μελών τους όπως το Ινστιτούτο της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηλεκτρολόγων και Ηλεκτρονικών Μηχανικών (life fellow), η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Φυσικών, η Σουηδική Ακαδημία Τεχνολογικών Επιστημών, η Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών και η Γιουγκοσλαβική Ακαδημία Επιστημών. Ο Alfven υπήρξε ένας εκ των ελαχίστων Επιστημόνων εξωτερικού, μέλος αμφοτέρων των Επιστημονικών Ακαδημιών της Ρωσικής και της Αμερικανικής.

Ο Alfven δέχθηκε αυτές τις ιδιαίτερες τιμές από πολλά μέρη του κόσμου και ένα πλήθος επιστημονικών περιοδικών προγραμμάτισαν ειδικές εκδόσεις προς τιμήν των 80ων γενεθλίων του, για το μεγαλύτερο όμως μέρος της σταδιοδρομίας του οι ιδέες του είχαν απορριφθεί ή αντιμετωπίζονταν με συγκατάβαση και δεν γίνονταν αποδεκτές. Οι Εργασίες του δημοσιεύονταν σε επαρχιακά περιοδικά και το έργο του αμφισβητείτο για πολλά χρόνια από τoν πιο "διάσημο" επιστήμονα στο χώρο της Φυσικής τον  Αγγλο-αμερικανό γεωφυσικό Sydney Chapman. Ακόμη και σήμερα  μεταξύ των φυσικών δεν υπάρχει επαρκής συνειδητοποίηση των πολλών συνεισφορών του Alfven για τους τομείς της φυσικής και της Κοσμολογίας, όπου οι ιδέες του χρησιμοποιούνται δυστυχώς χωρίς αναγνώριση.

Προσπαθώντας να εξηγήσει την αντίσταση στις ιδέες του, ο Alfven επεσήμανε την αυξανόμενη εξειδίκευση της επιστήμης κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα. «Πρέπει να θυμόμαστε ότι κάποτε υπήρχε μια πειθαρχία που ονομaζόταν φυσική φιλοσοφία», είπε το 1986. "Δυστυχώς, αυτή η πειθαρχία δεν φαίνεται να υπάρχει σήμερα. Έχει μετονομαστεί επιστήμη, αλλά η επιστήμη του σήμερα κινδυνεύει να χάσει ένα μεγάλο μέρος της φυσικής όψης της φιλοσοφίας." Μεταξύ των αιτίων αυτής της συμπεριφοράς, ο Alfven πίστευε, ότι είναι η εδαφική κυριαρχία, της απληστίας και του φόβου για το άγνωστο. «Οι επιστήμονες τείνουν να αντιστέκονται για διεπιστημονικές έρευνες στο έδαφός τους. Σε πολλές περιπτώσεις, όμως ο τοπικισμός βασίζεται στο φόβο ότι η διείσδυση από άλλους κλάδους θα  είναι αθέμιτα ανταγωνιστική για τους περιορισμένους  οικονομικούς πόρους και συνεπώς, μειώνει τις δικές τους ευκαιρίες για την έρευνα."

Σπουδές

Ο Hannes Olof Gosta Alfven γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1906 στο  Norrkoping της Σουηδίας. Έλαβε το Διδακτορικό του Δίπλωμα απ'ο το Πανεπιστήμιο της Uppsalaστα 1934.
Η Θέσις του είχε τον τίτλο " Έρευνα επί των εξαιρετικά μικρών Ηλεκτρομαγνητικών Κυμάτων". Την ίδια χρονιά ο Alfven διορίστηκε ως επίκουρος ερευνητής για τη Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Uppsala  και στο Nobel Institute for Physics στη Stockholm. Στα 1940 εκλέχτηκε Καθηγητής της Ηλεκτρομαγνητικής Θεωρίας και των Ηλεκτρικών Μετρήσεων στο Βασιλικό Ινστιτούτο στη Στοκχόλμη.και στα 1945 εκλέχτηκε στην πρόσφατα δημιουργηθείσα έδρα Ηλεκτρονικών στο ίδιο Ινστιτούτο η οποία μετατράπηκε σε έδρα της Φυσικής Πλάσματος το 1963.

Στα 1967 ο Alfven εξέφρασε τη δριμεία καταδίκη του για την έρευνα του πυρηνικού προγράμματος της Σουηδίας, διαμαρτυρόμενος γιατί θεωρούσε ανεπαρκή τα κονδύλια της έρευνας για την ειρηνική χρήση της της θερμοπυρηνικής ενέργειας, και έφυγε λέγοντας "Η δουλειά μου δεν είναι πλέον επιθυμητή σ' αυτή τη χώρα.  Του προσφέρθηκαν  αμέσως και συγχρόνως έδρες στη Σοβιετική Ένωση και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μετά από δύο μήνες διαμονής στη Σοβιετική Ένωση μετέβει στην Αμερική ελέγχοντας τη
δυνατότητα να εργαστεί ως καθηγητής στα Τμήματα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών σε δύο Πανεπιστήμια στη Νότια Καλιφόρνια, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο  San Diego στη La Jolla και στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας. Έχοντας επέλθει Ειρήνη στις σχέσεις του με τη Σουηδική Κυβέρνηση πολύ σύντομα μετά την αναχώρησή του, ο Alfven ξόδεψε το υπόλοιπο της ζωής του ανάμεσα την Καλιφόρνια και τη Σουηδία : από το Οκτώβριο μέχρι το Μάρτιο στο La Jolla και από το Απρίλιο μέχρι το Σεπτέμβριο στη Στοκχόλμη.

Alfven's approach to physics

H Προσέγγιση του Alfven στην φυσική βασίστηκε στην αντίληψη και τη διαίσθηση. Πολύ γρήγορα  κατάλαβε πώς λειτουργεί η φύση και ο ίδιος ήταν σε θέση να διαθέτει νέες παρατηρήσεις και ιδέες σε ένα πλαίσιο μεγαλύτερο από αυτό που απαιτείται για να εξηγήσει τις παρατηρήσεις του. Για παράδειγμα, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, οι κοσμικές ακτίνες   πιστευόταν συνήθως ότι είναι ακτίνες γάμμα και ότι πληρούν ολόκληρο το σύμπαν. Ωστόσο, όταν ανακαλύφθηκε ότι είναι φορτισμένα σωματίδια, ο Alfven πρότεινε το 1937 την ιδέα  ότι ο γαλαξίας περιέχει ένα μεγάλης κλίμακας μαγνητικό πεδίο και ότι οι κοσμικές ακτίνες κινούνται σε σπειροειδείς τροχιές  μέσα στο γαλαξία, λόγω των δυνάμεων που ασκούνται από το μαγνητικό πεδίο . Υποστήριξε ότι θα μπορούσε να υπάρξει ένα μαγνητικό πεδίο που διαπερνά ολόκληρο το γαλαξία, αν το πλάσμα εξαπλωθεί σε όλο το γαλαξία. Αυτό το πλάσμα θα μπορούσε να μεταφέρει τα ηλεκτρικά ρεύματα που θα δημιουργήσουν στη συνέχεια το γαλαξιακό μαγνητικό πεδίο.

Αρχή φόρμας

Μια τέτοια υπόθεση, βασισμένη σε ένα μεγάλο άλμα δημιουργικής διαίσθησης, αλλά χωρίς θεμέλια  στην προφανή λογική σκέψη ή λογικό συμπέρασμα, άφηνε την πρόταση Alfven  ανοικτή σε πολλή κριτική Η Θεωρία του απορρίφθηκε με την αιτιολογία ότι το διαστρικό διάστημα ήταν "γνωστό" ότι είναι  κενό και ότι σίγουρα δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει τα ηλεκτρικά ρεύματα και τις δέσμες των σωματιδίων που είχε προτείνει. Αλλά ο Alfven είχε οδηγήσει την επιστημονική σκέψη της κοινότητας σε μια ιδέα που έμελλε να γίνει πολύ της μόδας στη δεκαετία του 1980 και του 1990.

Η Ανακάλυψη του Alfven των υδρομαγνητικών κυμάτων είναι ένα άλλο παράδειγμα μιας πρωτότυπης ιδέας που έχει εκτεταμένες επιπτώσεις στην διεπιστημονική συνεργασία Στηριγμένος στους νόμους της φυσικής, ο Alfven κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα μπορεί να μεταδοθεί μέσω ενός εξαιρετικά αγώγιμου μέσου , όπως το ιονισμένο αέριο του ηλίου , ή σε πλάσμα οπουδήποτε. Ωστόσο , το 1942 , όταν Alfven δημοσίευσε την ανακάλυψή του , η θεωρία του Maxwell του ηλεκτρομαγνητισμού ήταν ένα καθιερωμένο οικοδόμημα , και τα σχετικά βιβλία αποτελούσαν το πλήρες παιδαγωγικό εργαλείο για ηλεκτρο-μηχανολογικές εφαρμογές . Ήταν " γνωστό " ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα θα μπορούσαν να διεισδύσουν μόνο σε πολύ μικρή απόσταση σε έναν αγωγό και ότι , όπως η αντίσταση του αγωγού θα γινόταν  όλο και μικρότερη , το βάθος της διείσδυσης από ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα θα πήγαινε στο μηδέν . Έτσι , με ένα ιδανικό ηλεκτρικό αγωγό , δε θα μπορούσε να υπάρχει διείσδυση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας . Αλλά ο Alfven πρότεινε μια μορφή ηλεκτρομαγνητικού κύματος που θα μπορούσε να διαδοθεί σε ένα τέλειο αγωγό χωρίς εξασθένιση ή προβληματισμό . Η Ανακάλυψη του Alfven γενικά απορρίφθηκε με τέτοιες παρατηρήσεις όπως, "εάν η μια τέτοια διάδοση κύματος  ήταν δυνατή , ο Maxwell ο ίδιος θα την είχε  ανακαλύψει . "

Το έργο του δεν αναγνωρίστηκε ως ορθό  και σημαντικό.  Αυτό έγινε έξι χρόνια αργότερα, όταν έδωσε πολλές διαλέξεις για τα υδροδυναμικά κύματα, κατά την πρώτη επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες . Μια υπεραπλουστευμένη δήλωση για το τι συνέβη έχει παρασχεθεί από τον καθηγητή Alex Dessler του Πανεπιστήμιο της Αριζόνα  , πρώην εκδότη του έγκυρου περιοδικού , Geophysical Research Letters . " Κατά τη διάρκει

Τέλος φόρμας

Alfven και Αστροφυσική
 

Αρχή φόρμας

Επειδή οι ιδέες του πολλές φορές ήρθαν σε σύγκρουση με την  γενικώς αποδεκτή θεωρία του "καθιερωμένου προτύπου", οι θεωρίες,των κυμάτων Alfven πάντα είχαν πρόβλημα με το σύστημα των κριτών αξιολόγησης και ειδικά όπως η κριτική ασκείται από τα αστροφυσικά αγγλοαμερικανικά περιοδικά." Δεν έχω κανένα πρόβλημα δημοσίευσης στις Σοβιετικές αστροφυσικές εφημερίδες, αποκάλυπτε ο Alfven αλλά το έργο μου δεν γίνεται δεκτό από τα Αμερικανικά περιοδικά αστροφυσικής. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος ποτέ δεν απόλαυσε τη τιμητική αποδοχή που γενικά  προσφέρουν σε καταξιωμένους  επιστήμονες τα επιστημονικά περιοδικά. "Το σύστημα αξιολόγησης είναι ικανοποιημένο από το status qvo της Αστροφυσικής, στοχεύοντας στη διατηρησή του και ποτέ υπέρ μιας Επανάστασης εναντίον των καθιερωμένων αρχών της, " εξηγεί ο Alfven..

Κατά ένα μέρος η αιτία που το έργο του Alfven αποκλείστηκε από την αστροφυσική ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι ο Alfven θεωρούσε τον εαυτό του πρωτίστως και κυρίως ως ηλεκτρολόγο μηχανικό ισχύος και σπανίως ευτύχησε της αποδοχής στην κοαμολογία θεωρούμενος από τους  κοσμολόγους  και τους θεωρητικούς  ως καταπατητής. Η φυσική του Πλάσματος παραδοσιακά είχε αποκλειστεί από την αστροφυσική. Ο Alfven ισχυριζόταν πως "οι Φοιτητές που χρησιμοποιούν εγχειρίδια της αστροφυσικής αγνοούν τελείως την ύπαρξη των εννοιών του πλάσματος παρά το γεγονός ότι μερικοί από αυτούς έχουν ακούσει γι' αυτό εδω και μισόν αιώνα". Υποστήριζε: " Το συμπέρασμα είναι ότι η αστροφυσική είναι τόσο ενδιαφέρουσα για να την αφήσει κανείς στα χέρια των αστροφυσικών οι οποίοι τις κύριες γνώσεις τους τις έλαβαν από αυτά τα εγχειρίδια. Τα δεδομένα των διαστημικών τηλεσκοπίων και του Γήινου περιβάλλοντος πρέπει να αξιοποιούνται από τους επιστήμονες οι οποίοι είναι εξοικειωμένοι με τις εργαστηριακές έρευνες, τη μαγνητοσφαιρική φυσική και τη θεωρία κυκλωμάτων και  βεβαίως με τη σύγχρονη θεωρία του Πλάσματος"
 

ALFVEN ENANTION BIG BANG***

Για 30 χρόνια, στηριζόμενοι στη φυσική του πλάσματος ο Alfven και οι συνεργάτες του πρότειναν μια εναλλακτική κοσμολογία και για αμφότερες τις θεωρίες, της Σταθερής Κατάστασης (Stady State theory) και του Καθιερωμένου Μοντέλου (Big Bang theory). Αν και η θεωρία του Big Bahg προτιμάται
από τους περισσότερους αστροφυσικούς για περίπου 10 χρόνια, ήδη αμφισβητείται από τις νέες παρατηρήσεις ειδικότερα κατά την τελευταία δεκαετία Ιδιαίτερα η ανακάλυψη των συνεκτικών δομών των γαλαξιών διαμέτρου εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών φωτός και η μεγάλης κλίμακας ροή των υπερσμηνών τω
n γαλαξιών με ταχύτητες που μπορεί να πλησιάζουν τα 1000 km/sec, παρουσιάζουν προβλήματα τα οποία είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να συμβιβαστούν με τη θεωρία του Big Bang.

Για τον Alfven τα προβλήματα που εμφανίζονται δεν αποτελουν 'εκπληξη." Ποτέ δε σκέφτηκα ότι η εξαιρετικώς συμπαγής μορφή του σύμπαντος σήμερα, οφειλομένη σε μεγάλο βαθμό στις διεργασίες του πλάσματος, μπορεί να οφείλεται στο ομαλό και ομογενές Big Bang που κυριαρχείται από τη βαρύτητα.
Το πρόβλημα με το Big Bang, πίστευε ο Alfven είναι παρόμοιο με αυτό
των θεωριών του Chapman τις οποίες η επιστημονική κοινότητα λανθασμένα αποδεχόταν για δεκαετίες: Οι αστροφυσικοί έχουν προσπαθήσει πολύ σκληρά να συμπεράνουν την προέλευση του σύμπαντος μέσα από μαθηματικές θεωρίες που αναπτύσσουν στους μαυροπίνακες. Η γοητεία του Big Bang, λέει ο Alfven, υπήρξε περισσότερο ιδεολογική παρά επιστημονική. Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται για το σύμπαν, υπάρχει πάντοτε μία σύγχυση μεταξύ της μυθικής προσέγγισης και της εμπειρικής επιστημονικής προσέγγισης. Στο μύθο ο καθείς προσπαθεί να συμπεράνει πώς οι θεοί όφειλαν να έχουν δημιουργήσει τον κόσμο-ποιές τέλειες αρχές όφειλαν να χρησιμοποιήσουν.
Για το Alfven το Bing Bang είναι ένας μύθος- ένας μύθος που επινοήθηκε για να εξηγήσει τη δημιουργία. "Ήμουν εκεί όταν ο Abbe George Lemaitre για πρώτη φορά πρότεινε αυτή τη θεωρία", θυμάται. Ο Lemaitre εκείνη την εποχή ήταν μέλος της καθολικής εκκλησίας και ένας ολοκληρωμένος επιστήμων. Ο ίδιος έλεγε κατ ιδίαν ότι αυτή η θεωρία ήταν ένας δρόμος να συμβιβάσει την επιστήμη με τον Thomas Aquinas (Θωμάς ο Ακινάτης) - thelogical dictum of creatio ex nihilo ή δημιουργία από το τίποτα.  

');

 

Τέλος φόρμας

Αλλά εάν δεν υπήρξε το Big Bang πώς-και πότε- έγινε το ξεκίνημα το σύμπαντος ;
 "Δεν υπάρχει καμιά λογική αιτία να αμφιβάλει κανείς ότι το σύμπαν υπήρχε πάντοτε για έναν ατελείωτο χρόνο***," εξηγεί ο
Alfven. Είναι μόνο ο μύθος που προσπαθεί να πει από που ήρθε και υπάρχει είτε πριν από τέσσερις χιλιάδες είτε πριν από είκοσι δισεκατομμύρια χρόνια."

Αρχή φόρμας

"Δεδομένου ότι η θρησκεία απορρίπτει εγγενώς τις εμπειρικές μεθόδους, δεν θα πρέπει να υπάρχει οποιαδήποτε προσπάθεια να συμβιβάσει κανείς τις επιστημονικές θεωρίες με τη θρησκεία, έλεγε. Ένα απείρως παλιό σύμπαν, πάντα εξελίσσεται, και δεν μπορεί, όπως ο ίδιος παραδέχεται να  είναι συμβατό με το Βιβλίο της Γένεσης. Ωστόσο, υπάρχουν και οι θρησκείες όπως Βουδισμός οι οποίες  χωρίς καμία ρητή μυθολογία δημιουργίας σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν ένα σύμπαν χωρίς αρχή και τέλος. Δημιουργία  εκ του μηδενός, ακόμη και ως θρησκευτικό δόγμα, χρονολογείται μόλις γύρω στο 200 μ.Χ. », σημείωσε. Το κλειδί είναι να μην συγχέουμε το μύθο και τα εμπειρικά αποτελέσματα, ή τη θρησκεία με την επιστήμη. "

Alfven παραδέχτηκε ότι η θεωρία του "Plasma Universe" (Το Σύμπαν του Πλάσματος} μπορεί να πάρει πολύ χρόνο για να διεισδύσει στην λαϊκή συνείδηση​​. "Μετά από όλα αυτά», υποστήριξε σε μια ομάδα φυσικών, "οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα εξακολουθούν να πιστεύουν, ίσως ασυνείδητα, στο γεωκεντρικό σύμπαν." Η ομάδα, μετά την πρώτη δυσπιστία , έγνεψε γρήγορα σε συμφωνία και ο Alfven συνέχισε, "κάθε εφημερίδα στη γη έχει μια στήλη για την αστρολογία, αλλά λίγοι ή κανένας από τους αστρολόγους δεν έχει  καμιά  απολύτως σχέση με την αστρονομία".
 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ


Σε αντίστιξη με την συχνά πολυτάραχη επιστημονική του σταδιοδρομία, η οικογενειακή ζωή του Hannes Alfven, ήταν ήσυχη και ήρεμη και αυτό αποδίδεται στην 67 χρονη συζυγική ζωή με τη γυναίκα του Kirsten η οποία προηγήθηκε από αυτόν στο θάνατο. Μεγάλωσαν πέντε παιδιά, ένα γιο ο οποίος είναι Φυσικός και τέσσερα κορίτσια, μια γνωστή στη Σουηδία Συγγραφέα και μία Δικηγόρο.
Εκτός από τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις ο
Alfven έγραψε και βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης, μερικές φορές μάλιστα περιγράφοντας και τη δική του ζωή. Σ' αυτά συμπεριλαμβάνονται η σειρά Worlds-Antiworlds (Σύμπαντα-Αντισύμπαντα) : Antimater in Cosmology,(1996) The great Computer(1968). Στο τελευταίο του βιβλίο γραμμένο με το ψευδώνυμο Olof Johannesson, περιγράφει τον τρόπο πώς, όλο και πιο εξελιγμένοι υπολογιστές θα αναλάβουν το έλεγχο πρώτα των κυβερνήσεων και μετά ολόκληρης της Γης.
Η δυσπιστία του Alfven κατά των υπολογιστών υπήρξε μακροχρόνια και μόνο πρόσφατα όταν οι προσομοιώσεις του Πλάσματος στους υπερυπολογιστές ξεσήκωσαν  υπολογίσιμο θόρυβο στους φυσικούς, άρχισε να ενδιαφέρεται γι' αυτό το είδος της ανάλυσης. λλα του βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης περιλαμβάνονται στη σειρά : Atom, Man and the Universe, A Long  Chain of Complications(1969) και το Living on the third Planet(1972).
O Alfven
έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και είχε συμμετοχή σε μια ποικιλία κοινωνικών αγώνων. Ήταν για παράδειγμα ακτιβιστής στην παγκόσμια κίνηση για τον αφοπλισμό, χρημάτισε πρόεδρος  της διάσκεψης Εναντίον της βίας στην Επιστήμη και στις Παγκόσμιες Σχέσεις.Ακόμη  ο γιός του είναι γραμματέας των Σουηδών Φυσικών για Κοινωνική Υπευθυνότητα. Ο Alfven χαιρόταν τη μελέτη της ιστορίας της επιστήμης και των ανατολικών φιλοσοφικών συστημάτων και θρησκειών.

Υπήρξε γνωστός για την αίσθηση του Χιούμορ και για το ότι είχε πάντα ένα ανέκδοτο σε κάθε ευκαιρία. Ο
Alfven χαιρόταν να εργάζεται ειδικά σε εξωτικές χώρες όπως η Sri Lanka τα νησιά Fiji και ο ποταμός Αμαζόνιος. Χρησιμοποιούσε δύο κατοικίες σύμφωνα με τις ισημερίες: Από την Εαρινή μέχρι το Φθινόπωρο στην Ευρώπη και από  το Φθινόπωρο μέχρι την επόμενη Εαρινή τη Βόρεια Αμερική. Μιλούσε άψογα Αγγλικά Γερμανικά και Γαλλικά, αρκετά καλά τα Ρωσικά, ολίγον τα Ισπανικά και τα Κινέζικα. Παρέμεινε φυσικώς ενεργός μέχρι τα τέσσερα τελευταία χρόνια της ζωής του. Συχνά σε ηλικία 82 χρόνων φιλοξενούσε επισκέπτες προσφέροντας οίνον στο διαμέρισμά του στη La Jolla, σπεύδοντας
μαζί τους στην παραλία κατά το ηλιοβασίλεμα με την ελπίδα να συλλάβουν την πράσινη λάμψη, ένα φαινόμενο που συμβαίνει μερικές φορές καθώς ο ηλιος χάνεται κάτω απ' τον ωκεάνιο ορίζοντα. 

Τέλος φόρμας

 Σ.τ.μ
***
Κόσμον τόνδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις των θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν,
αλλ' ην αιεί και έστιν και έσται πύρ αείζωον απτόμενον μέτρα και αποσβενύμενον μέτρα.
Ηράκλειτος
500-460 πχ

Anthony L. Peratt
Physics Division
Education
He received a Ph.D in 
electrical engineering / plasma physics in 1971 from the University of Southern California (USC), Los Angeles. He has awarded a Master of Science in electrical engineering in 1967, also from USC.[1]

Scientific career

He worked at the Lawrence Livermore National Laboratory between 1972 and 1979, during which time he held the position of a Guest Physicist at the Max Planck Institute for Physics and Astrophysics at Garching, near Munich, from 1975 to 1977. From 1981 to the present he has worked at the Los Alamos National Laboratory, serving in the Applied Theoretical Physics Division. He had a sabbatical in 1985 as Guest Scientist at the Alfvén Laboratory of the Royal Institute of Technology in Stockholm. He led the N-Tunnel Diagnostics Program for Los Alamos at the Nevada Test Site nuclear testing ground from 1991 to 1993, when he became leader of the American inspection team for the Russian Arctic nuclear test site at Novaya Zemlya. Dr. Peratt was seconded as a Scientific Advisor to the United States Department of Energy (USDOE) from 1995 to 1999. Whilst working for the USDOE he was the Acting Director, National Security, Nuclear Non Proliferation Directorate in 1998.[1]

Peratt is currently working on possible archaeological evidence for major space plasma events in prehistory.

Από WIKIPEDIA


 

Εάν θέλετε να γράψετε στο βιβλίο επισκεπτών πατήστε εδώ
Εάν θέλετε να συνεχίσετε την περιήγησή σας πατήστε εδώ