Τα Επαγγέλματα

ο Πετράς, ο Μυλωνάς, ο Βοσκός, ο Γαλατάς, ο Γεωργός
και οι Νεώτεροι

Εάν θελετε να γράψετε στο βιβλίο Επισκεπτών πατήστε εδώ
Εάν θέλετε να συνεχίσετε υην περιήγησήσας πατήστε εδώ

Όπως και σε άλλη σελίδα μας αναφέρθηκε οι πρόγονοί μας αυτοί που έφτιαξαν
το χωριό μας και κείνοι που συνέχισαν την ιστορία του
μέχρι τα χρόνια του Εμφυλίου, ήταν κυρίως οι κτηνοτρόφοι.
Οι απασχολούμενοι με άλλα επαγγέλματα ήταν ελάχιστοι.
Αξίζει εδώ να αναφερθούν
οι Μαλάδες(κυρίως οι Διαμανταίοι)
απ' όπου και η ονομασία
του Μαλά το ρέμα, και ο πλέον ξακουστός από αυτούς
ο πετράς Κατσαβός. Αυτός έφτιαξε τις λιθόκτιστες μάντρες της πλατείας,
αλλά και τα περισσότερα καλντερίμια στο απάνω και στο κάτω χωριό.
(αργότερα, οι εξωραϊστές κατέστρεψαν το όμορφο περιμετρικό
πετρόκτιστο πεζούλι της πλατείας, σκεπάζοντάς το με beton
και τις λιθοδομές με ασβέστη)

Ο Νερόμυλος

wpe32.jpg (27986 bytes)

Μύλος στο Μαυρονέρι

Άλλη κατηγορία επαγγελματιών ήταν οι Μυλωνάδες.
Στο χωριό λειτούργησαν στο Μαυρονέρι και στον Κόκκινο οι Μύλοι:
του Μητρόβα στο Μικρό-ρέμα, του Γυφτοχρήστου (Καραγιώργου) και του Ζαχαράκη στο Μαυρονέρι,
του Παπαρήγα (Σούσουλα) στον Κόκκινο και του Καρφή στις Λουγγιές κ.α

Στην Επιστροφή γράφει με νοσταλγία η Μαρία...
...Τώρα πια ούτε ίχνος από τις κεφαλολεκάνες, τα σιφούνια,
τις πέτρινες κανάλες, τη φτερωτή, το αδράχτι που γύριζε τη ρόδα βόλτα... Τίποτε!!
Πάνε ο κόσμος, πάει το βουητό των νερόμυλων.
Η χοάνη του χρόνου αμείλικτη κατάπιε ενα ολόκληρο κόσμο:
χωριάτες, μουλάρια, σακιά, φορτώματα, πειράγματα, μαλώματα, προξενιά,
αγάπες, κρυφούς έρωτες...

Οι Βοσκοί

wpe2F.jpg (6118 bytes)

Σαν τα χελιδόνια...

Οι περισσότεροι συγχωριανοί μας είχαν
γίδια ή πρόβατα και από τις αρχές
της Άνοιξης, μαζι με τα χελιδόνια, ανηφόριζαν με τα κοπάδια τους
στις πλαγιές της Κρέκιζας στα Βαρδούσια.

wpe1.jpg (46672 bytes)

Βοσκός στις πλαγιές των Βαρδουσίων

Οι στάνες στήνονταν πρόχειρα σον Αϊ Λια, στα Κέδρα,
στην Αργαλετόραχη και στα Μνήματα.όπου με τα κοπάδια τους ξεκαλοκαίριαζαν.

Στις αρχές του Νοέμβρη έπαιρναν το δρόμο για τα χειμαδιά στο Ευπάλιο,
οι περισσότεροι όμως οδoiπορώντας επί τρείς και περισσότερες εβδομάδες
εύρισκαν καταφύγιο στην Αττική.
Στην Αθήνα τα γίδια και τα πρόβατα ξεχειμώνιαζαν στον Υμητό ή πιο κάτω
μέχρι τα Κουπόνια, παλιά ονομασία των Άνω Ιλισίων.
Εδώ οι περισσότεροι κατά τη διαμονή τους στην Αθήνα
γίνονταν πλανόδιοι Γαλατάδες.
Μερικοί γυρνούσαν τις γειτονιές  με τα πόδια.
Άλλοι φόρτωναν τα δοχεία τους στα μουλάρια,

wpe4.jpg (16579 bytes)

Πλανόδιος Ρουμελιώτης Γαλατάς γύρω στα 1930

Η φωτογραφία ελήφθη από το περιοδικό "Σελίδες απ'τη Φωκίδα"
της εταρείας Φωκικών Μελετών

wpe1.jpg (17133 bytes)

Πλανόδιος Γαλατάς γύρω στα 1950

Μερικοί πουλούσαν το γάλα με τη Σούστα,
κι άλλοι πιο εφευρετικοί πουλούσαν ... φρέσκο γάλα και αγνό,
επι τόπου αρμέγοντας τις γίδες τους μπροστά στις κυράδες
... κι εν τούτοις νερομένο !.
Αν διερωτηθείτε πως τα κατάφερναν να τις ξεγελούν ;
πολλά λέγονται για τα τρικ που χρησιμοποιούσαν.
Μερικοί για παράδειγμα έκρυβαν ένα μικρό φλασκί με νερό κάτω από την κάπα
στη μασχάλη τους και την κατάλληλη στιγμή άδειαζαν λίγο απ' το περιεχόμενο
στο κατσαρόλι της πελάτισας, ... έτσι για να μην το πάρει ανόθευτο ...!.
Αυτοί οι γραφικοί τύποι που τριγυρνούσαν χαρούμενοι τις γειτονιές της Αθήνας
διαλαλώντας στεντορία τη φωνή το προϊόν : "Γάλααα, Γιούρτι πρόβειοοο !,
γιούρτι Σιλιβριανόοο " χάθηκαν για πάντα. Πολλοί έγιναν μαγαζότορες
κι ανοιξαν Γαλακτοπωλεία, μερικοί μάλιστα μεγαλούργησαν.
Ποιός δε θυμάται το
Ζαχαροπλαστείο του Ζαβορίτη στο Σύνταγμα : ή
το
Ζαχαροπλαστείο του Βασίλη Ασημακόπουλου στη Χαριλάου Τρικούπη που
ακόμη και σήμερα είναι μια ανθούσα επιχειρηση όπως
και του
Φιλίππου στην πλατεία Χαλανδρίου.

Μετά τον Εμφύλιο οι χωριανοί μας κατέβηκαν στην Αθήνα και δεν ξαναγύρισαν,
να ζήσουν στο Χωριό. Με ποια εφόδια άλλωστε
αφού τα κοπάδια τους είχαν ξεκληριστεί.
Αυτή είναι  και η πραγματική αιτία της εγκατάλειψης και της ερήμωσης του χωριού μας,
ο πόλεμος, ο κάθε μορφής πόλεμος.
Οι τελευταίοι που έκλεισαν ένα μεγάλο κύκλο της ζωής τους ως βοσκοί με την
αληθινή έννοια του όρου ήταν ο
Παναγιώτης Βελέντζας,
Ο
Δημήτριος Κουτσόπουλος - ο Μπάρμπα Μήτρος-
και ο
Βαγγέλης Μουρκούσης κι αξίζει εδώ να αναφερθούν.

Και μια αληθινή ανέκδοτη Ιστορία.
Ένας συμπατριώτης μας κοντοχωριανός είχε Γαλακτοπωλείο
στου Χαρακόπου κοντά στην Καλλιθέα.
Είχε κι ένα παλικαράκι, δεκαεπτάχρονο αγόρι απ' το χωριό μας, ως υπάλληλο.
Σαν γύρισε το βράδυ απ'τη
διανομή τ'αγόρι, κουρασμένο και πεινασμένο, αρχισε να τρώει
το λιγοστό Σιλιβριανό γιαούρτι που του έδωσε τ' αφεντικό του,
από μια μισόγεμη
τσανάκα που ήταν επάνω στο τραπέζι.
Τ' αγόρι σαν απόφαγε έμεινε να κοιτάζει τ΄αφεντικό του κατάματα...
- Πεινάς ακόμα ρε ; τον ρωτησε ψυχρά τ' αφεντικό.
- Πεινάω αφεντικό, κι ολοκληρη την τσανάκα να μου δώσεις θα τη φάω,
είπε τ' αγόρι υπερβάλλοντας.
-Την τρως ορέ ; ξαναρώτησε τ' αφεντικό.
- Την τρώω απάντησε τ' αγόρι πιο αποφασιστικά τούτη τη φορά.
- Φάτην ούρλιαξε τ' αφεντικό κι έσπρωξε την τσανάκα μπροστά του.
Το παιδί λαίμαργα στην αρχή έφαγε αρκετό. Για μια στιγμή σταμάτησε,
στο στομάχι του δε χωρούσε πλέον ούτε κουταλιά.
Το αφεντικό όμως ούρλιαζε : Θα το φας όλο κερατά έτσι δεν είπες ;

Στο τέλος το αγόρι δεν άντεξε κι άδειασε οσο γιαούρτι είχε φάει
στο πρόσωπο του σκληρού αφεντικού !.
Την ιστορία μου διηγήθηκε ο αδελφός της Μητέρας μου
Κωνσταντίνος Μπάμπαλης που ήταν κι αυτός πλανόδιος Γαλατάς. 

Η ιστορία είναι αληθινή και συνέβει κατά τη διάρκεια
της Γερμανικής Κατοχής.

Ο Γεωργός : το Επάγγελμα που χάθηκε...

wpe1.jpg (34859 bytes) wpe13.jpg (32799 bytes)

Τον Οκτώβριο :Το Όργωμα και η Σπορά

Το Θεριστή : Το Αλώνισμα της  συγκομιδής

Οι δύο αυτές φωτογραφίες είναι από το Λεύκωμα της Μαρίας Παττίχη
και ανήκουν στον Κερασιώτη Απόστολο Κρίκο.


Γεωργία και συστηματική επομένως καλλιέργεια της γης στο χωριό μας
δε γινόταν γιατί η διαθέσιμη κατάλληλη γη είναι ελάχιστη.
Όμως η αγάπη των συγχωριανών μας για τον τόπο μας αλλά και
αυξημένες ανάγκες διαβίωσης ανάγκαζαν τους γονείς και τους παππούδες μας
να καλλιεργούν με περισσή επιμέλεια τις λιγοστές πεζούλες
που με φειδώ παρείχε η μορφολογία του εδάφους.
Παράγονταν τα απαραίτητα, λίγο στάρι στα ξερικά χωράφια της Κρέκιζας,
αρκετό καλαμπόκι και ζαρζαβατικά στα κήπια
κοντά στο χωριό, στο Μαραθιά, στη Τζηνηφτιά και στις Λουγγές
όπου το νερό ήταν σχετικά άφθονο για πότισμα.

Home Ξενώνας Εκδρομές Οι Νεότεροι Σύλλογος